Podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, do końca marca br. powinni złożyć zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu lub poniesionej straty za rok 2013. Zeznanie to muszą złożyć podmioty, które na podstawie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: ustawa o CIT) są podatnikami tego podatku, przede wszystkim osoby prawne. Warto w tym miejscu wspomnieć też o spółce komandytowo-akcyjnej, która wprawdzie jest od 1 stycznia 2014 r. nowym podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, jednak w poprzednim roku jeszcze nim nie była, zatem będzie sporządzać to rozliczenie dopiero w 2015 roku. Trzeba również zauważyć, że niektóre podmioty mimo podlegania ustawie o CIT nie mają obowiązku składania zeznania rocznego. Odnosi się to przede wszystkim do jednostek zwolnionych podmiotowo od tego podatku, wymienionych w art. 6 ust. 1 ustawy o CIT (np. jednostek budżetowych). Omawiana powinność nie ciąży również na podmiotach osiągających przychody, do których nie stosuje się przepisów ustawy o CIT. Chodzi tutaj o wymienione w art. 2 ustawy o CIT przychody z działalności rolniczej. Wspomniane podmioty nie muszą składać zeznania rocznego jedynie wtedy, gdy oprócz wcześniej wskazanych nie osiągnęły żadnych innych przychodów. Od obowiązku złożenia zeznania rocznego nie zwalnia natomiast okoliczność, że podatnik nie osiągnął w okresie rozliczeniowym przychodów ani nie poniósł żadnych kosztów ich uzyskania. W takim przypadku należy złożyć „zerowy” CIT-8. Interpretacja IS – obowiązek złożenia zeznania rocznego Brak jakichkolwiek przychodów i kosztów uzyskania przychodów nie wyłącza obowiązku złożenia zeznania podatkowego CIT-8. Poza wyjątkami wskazanymi w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT – w ustawie tej nie istnieje bowiem żaden przepis, który by zwalniał podatnika z tego obowiązku. Interpretacja dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 19 sierpnia 2010 r. (nr IPPB5/423-307/10-4/AM) 1. Wybór odpowiedniego formularza Aby rozliczyć się z podatku, należy pobrać odpowiedni druk w urzędzie skarbowym albo skorzystać z tzw. aktywnych druków dostępnych w internecie lub na nośnikach CD. Przy czym przez wybór odpowiedniego druku należy rozumieć nie tylko skorzystanie z formularza o odpowiednim oznaczeniu (np. CIT-8), ale także z właściwej (tj. kolejnej) jego wersji. Warto zatem podkreślić to, że aktualne wzory zeznań rocznych składanych przez podatników CIT określono w rozporządzeniu ministra finansów z 25 listopada 2011 r. w sprawie określenia wzorów deklaracji, zeznania, oświadczenia oraz informacji podatkowych obowiązujących w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych ( nr 265, poz. 1575). W świetle powołanego aktu prawnego w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 rok należy stosować formularze o następujących oznaczeniach: CIT-8 (21) – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, CIT-8A (8) – zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatkową grupę kapitałową – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych, CIT-8B (7) – o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatkową grupę kapitałową – podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (w zależności od daty utworzenia grupy kapitałowej). 2. Określenie roku podatkowego Jedną z najważniejszych czynności przy wypełnianiu zeznania w imieniu podatników CIT jest określenie roku podatkowego, którego to zeznanie dotyczy. Inaczej niż w zeznaniach PIT, w których po prostu wpisuje się konkretny rok kalendarzowy – w formularzu CIT-8 dokonuje się tego poprzez wskazanie, od kiedy (poz. 4) do kiedy (poz. 5) trwał rok podatkowy jednostki. W każdej z wymienionych pozycji należy wpisać dzień, miesiąc i rok wyznaczające początek oraz koniec okresu rozliczeniowego przyjętego przez podatnika składającego zeznanie roczne. Taka konstrukcja tej części formularza znajduje uzasadnienie w przepisach ustawy o CIT odnoszących się do roku podatkowego. Choć zazwyczaj dla podatników podatku dochodowego od osób prawnych rokiem podatkowym jest rok kalendarzowy, to jednak podatnik może wybrać jako swój rok podatkowy okres niepokrywający się z rokiem kalendarzowym. O fakcie tym jednak musi być zapis w: statucie albo umowie spółki, albo innym dokumencie odpowiednio regulującym jego zasady ustrojowe. Podatnik musi ponadto zawiadomić o swoim wyborze właściwego naczelnika urzędu skarbowego. Wówczas rokiem podatkowym jest okres kolejnych 12 miesięcy kalendarzowych. Inne zasady dotyczące określania roku podatkowego przewidziano w stosunku do podatników rozpoczynających działalność. W takim przypadku 1. rok podatkowy trwa od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego albo do ostatniego dnia wybranego roku podatkowego, nie dłużej jednak niż 12 kolejnych miesięcy kalendarzowych (art. 8 ust. 2 ustawy o CIT). W przypadku natomiast podjęcia po raz pierwszy działalności w drugiej połowie roku kalendarzowego i wybrania roku podatkowego pokrywającego się z rokiem kalendarzowym, pierwszy rok podatkowy może trwać od dnia rozpoczęcia działalności do końca roku kalendarzowego następującego po roku, w którym rozpoczęto działalność. W razie zmiany roku podatkowego za pierwszy po zmianie uważa się okres od 1. miesiąca następującego po zakończeniu poprzedniego roku podatkowego do końca roku podatkowego nowo przyjętego. Okres ten nie może być krótszy niż 12 i dłuższy niż 23 kolejne miesiące kalendarzowe. Jeszcze inaczej określa się rok podatkowy w sytuacji, gdy z odrębnych przepisów wynika obowiązek zamknięcia ksiąg rachunkowych (sporządzenia bilansu) przed upływem przyjętego przez podatnika roku podatkowego (zob. art. 8 ust. 6 ustawy o CIT). Od przyjętego przez podatnika roku podatkowego będzie więc zależeć termin, w którym powinien złożyć zeznanie roczne. Zeznanie o wysokości uzyskanego w roku podatkowym dochodu lub poniesionej straty powinno być przekazane fiskusowi do końca 3. miesiąca następującego po roku podatkowym, za który jest ono składane (art. 27 ust. 1 ustawy o CIT). Zatem przedsiębiorcy rozliczający CIT, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, mają obowiązek złożyć zeznanie w terminie do 31 marca. Przy czym zgodnie z ustawą Ordynacja podatkowa (dalej: op) jeśli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 12 § 5 op). Termin złożenia zeznania Podatnicy, których rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym, zeznanie CIT-8 za 2013 rok powinni złożyć do 31 marca 2014 r. W ich przypadku znajdzie zastosowanie ogólna reguła określona w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, w myśl której termin do złożenia zeznania upływa z końcem 3. miesiąca roku podatkowego następującego po tym, którego to zeznanie dotyczy. Przykład Spółka za rok podatkowy przyjęła okres trwający od 1 września do 31 sierpnia. Wobec tego zeznanie CIT-8 za rok podatkowy trwający od 1 września 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. spółka powinna złożyć najpóźniej 1 grudnia 2014 r. (koniec listopada br. przypada bowiem w niedzielę). W pozycji 4 zeznania jednostka wpisze (początek roku podatkowego), a w pozycji 5 – (koniec roku podatkowego). 3. Wskazanie urzędu oraz celu złożenia formularza Podatnik wypełniający część A formularza CIT-8 powinien w nim wskazać urząd skarbowy, do którego adresowane jest zeznanie, oraz określić cel złożenia formularza. Zeznanie roczne wraz z załącznikami należy złożyć do urzędu skarbowego właściwego ze względu na adres siedziby przedsiębiorcy (jeśli jest ona położona na terytorium Polski). Siedzibę określa się na podstawie odpowiedniego rejestru, a w przypadku, gdy adres siedziby nie został ujawniony w rejestrze – bierze się pod uwagę siedzibę wynikającą ze statutu lub odpowiedniej umowy. Taki sposób ustalania organu podatkowego, do którego należy złożyć wspomniane zeznanie, wynika z § 2 rozporządzenia ministra finansów z 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych ( nr 165, poz. 1371 ze zm.). Nieco inaczej właściwość organu do złożenia zeznania rocznego ustala się w sytuacjach, gdy mamy do czynienia z podatkową grupą kapitałową. W przypadku tego rodzaju podatników decydujący jest tutaj adres siedziby spółki reprezentującej grupę, wskazanej w umowie o jej utworzeniu. Odmienne zasady obowiązują też w tym zakresie przedsiębiorców mających siedzibę za granicą, a prowadzących działalność gospodarczą na terytorium Polski (czyli nierezydentów). W ich przypadku organem upoważnionym do przyjęcia zeznania będzie bowiem urząd skarbowy właściwy dla opodatkowania podmiotów zagranicznych. W każdym województwie wyznaczony jest jeden urząd skarbowy do obsługi takich podmiotów. O tym zaś, do którego z nich powinno trafić zeznanie, decyduje miejsce prowadzenia przez te podmioty działalności gospodarczej. Wykaz wspomnianych urzędów zawarto w § 6 ww. rozporządzenia ministra finansów. Przykładowo w województwie dolnośląskim takim wyznaczonym organem jest naczelnik dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu, w województwie małopolskim – naczelnik małopolskiego Urzędu Skarbowego w Krakowie, w województwie mazowieckim – naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie, a w województwie świętokrzyskim – naczelnik świętokrzyskiego Urzędu Skarbowego w Kielcach. Jeżeli jednak tego rodzaju „zagraniczny” podatnik prowadzi działalność gospodarczą na terenie więcej niż jednego województwa, właściwy miejscowo do złożenia zeznania będzie naczelnik Pierwszego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie. Wskazanie celu złożenia formularza odbywa się przez zaznaczenie w pozycji 7 zeznania CIT-8 kwadratu nr 1– jeśli składane jest zeznanie, bądź kwadratu nr 2 – w razie jego korekty. 4. Wpisanie danych identyfikacyjnych podatnika Kolejna ważna część zeznania wymagająca wypełnienia, to część B. Umieszcza się w niej dane identyfikujące podatnika, takie jak: pełna nazwa, REGON, adres siedziby (w tym: kraj, województwo, powiat, gminę, ulicę, numer domu, numer lokalu, miejscowość, kod pocztowy, pocztę). W omawianej części trzeba też poinformować o tym, czy podatnik korzystał w roku podatkowym ze zwolnienia od wpłacania zaliczek (lub utraty prawa do zwolnienia), o którym mowa w art. 25 ust. 11-16 ustawy o CIT (poz. 20) oraz czy był zobowiązany do przygotowania dokumentacji transakcji z podmiotami powiązanymi (poz. 21). Krąg podatników sporządzających tego rodzaju dokumentację został określony w art. 9a ustawy o CIT. Oczywiście nie należy również zapominać o wpisaniu NIP podatnika (w poz. 1 formularza CIT-8). 5. Ustalenie załączników Oprócz jednego ze wspomnianych wcześniej druków zeznań rocznych (np. CIT-8) podatnicy często muszą także złożyć stosowne załączniki. Podstawowymi dokumentami składanymi wraz z tego rodzaju zeznaniami są: CIT-8/O (8) – informacja o odliczeniach od dochodu i od podatku oraz o dochodach wolnych i zwolnionych od podatku, CIT-D (3) – informacja podatnika podatku dochodowego od osób prawnych o otrzymanych/przekazanych darowiznach. Ponadto do rocznego zeznania CIT niektóre jednostki dołączają: SSE-R (4) – rozliczenie podatku dochodowego od dochodów osiąganych z tytułu prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, CIT-ST (7) – informację podatnika do ustalenia należnych jednostkom samorządu terytorialnego dochodów z tytułu udziału we wpływach z podatku dochodowego od osób prawnych. Podatnicy szczególnie często zapominają o dołączeniu ostatniego z wymienionych formularzy. Przypomnijmy zatem, że powinność dołączania załącznika CIT-ST do zeznania CIT-8 spoczywa na przedsiębiorcach mających zakłady (oddziały) położone na obszarze jednostki samorządu terytorialnego innej niż właściwa dla ich siedziby (art. 28 ust. 1 ustawy o CIT). Mówiąc w uproszczeniu, składają go firmy, które mają co najmniej jeden zakład (oddział) w innej gminie niż ta, w której znajduje się siedziba firmy. Podstawowym celem składania tego rodzaju informacji jest umożliwienie jednostkom samorządu terytorialnego określenia, jaka część dochodu z tytułu udziału we wpływach z CIT powinna być przekazywana do budżetu jednostki, na obszarze której znajduje się zakład (oddział), proporcjonalnie do liczby osób zatrudnionych w nim na podstawie umowy o pracę. Załącznikiem do CIT-ST jest formularz CIT-ST/A będący informacją o zakładach (oddziałach) podatnika. Jak pokazuje praktyka, przedsiębiorcy mają wiele wątpliwości odnośnie do powinności składania tego rodzaju dokumentów wraz z zeznaniem rocznym. W dużym stopniu wynikają one z faktu, że definicja zakładu (oddziału) stosowana na użytek powyższego przepisu jest inna niż powszechnie przyjęta do celów podatkowych. Określono ją w art. 10 ust. 3 ustawy z 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (tekst jedn.: z 2010 r. nr 80, poz. 526). W świetle tej regulacji zakładem (oddziałem) jest określone w umowie o pracę miejsce wykonywania pracy, położone na obszarze jednostki samorządu terytorialnego innej niż jednostka samorządu terytorialnego właściwa dla siedziby podatnika (art. 10 ust. 3). Zatem jeśli jednostka zatrudnia pracowników, których miejsce wykonywania pracy określone w umowach o pracę jest inne niż miejsce jej siedziby (tj. znajduje się np. na terenie innej gminy) to powinna złożyć CIT-ST. Nie przesądza to natomiast automatycznie o obowiązku dołączenia CIT-ST/A. Jak bowiem podkreślały w swoich wyjaśnieniach organy podatkowe, jeśli określone miejsce wykonywania pracy nie jest organizacyjnie wyodrębnionym zakładem (oddziałem) to przedsiębiorca powinien złożyć CIT-ST. Nie ma natomiast obowiązku składania CIT-ST/A. Za przykład może tutaj posłużyć interpretacja indywidualna dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 5 lutego 2010 r. (nr IPPB5/423-730/09-4/AS) wydana na wniosek przedsiębiorcy zatrudniającego telepracowników. Interpretacja izby skarbowej Miejsce wykonywania obowiązków telepracownika nie należy traktować jak zakładu Ze względu na fakt, że miejsca, z których pracownicy spółki pracujący w domu świadczą swoją pracę, nie są organizacyjnie wyodrębnionym zakładem ani jego zorganizowaną częścią, to znaczy nie jest to organizacyjnie i finansowo wyodrębniony zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, które zarazem mogłyby stanowić niezależne przedsiębiorstwo realizujące te zadania, po stronie spółki nie powstaje obowiązek składania formularza CIT-ST/A Informacja o zakładach (oddziałach). Interpretacja dyrektora IS w Warszawie z 5 lutego 2010 r., nr IPPB5/423-730/09-4/AS Z kolei podatnicy, którzy uzyskali od ministra finansów decyzję o uznaniu prawidłowości wyboru i stosowania metody ustalania ceny transakcyjnej pomiędzy podmiotami powiązanymi – do zeznania rocznego powinni także dołączyć sprawozdanie o realizacji uznanej metody ustalania ceny transakcyjnej. Taki obowiązek nakłada na nich art. 27 ust. 3 ustawy o CIT. Informację o załącznikach, ze wskazaniem liczby składanych druków, należy podać w części Cformularza CIT-8. Niektóre podmioty oprócz obowiązku złożenia zeznania rocznego (wraz z wymaganymi przez przepisy załącznikami) powinny także przekazać do urzędu skarbowego dodatkowe dokumenty. Chodzi o: zatwierdzone sprawozdanie finansowe (dla podmiotów zobowiązanych do jego sporządzenia), opinię i raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych (jeśli sprawozdanie finansowe obowiązkowo podlega badaniu przez biegłego rewidenta), w przypadku spółek kapitałowych (spółek z oraz spółek akcyjnych) – odpis uchwały zgromadzenia zatwierdzającej sprawozdanie finansowe. Wskazane dokumenty należy złożyć w urzędzie skarbowym w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego (art. 27 ust. 2 ustawy o CIT). Podatnicy często nie wiedzą, czy do urzędu trzeba przekazać sprawozdanie już zatwierdzone, czy też należy złożyć dokument nawet bez takiego statusu – wraz z zeznaniem rocznym. Ich wątpliwości biorą się stąd, że zgodnie z ustawą o rachunkowości (dalej: UoR) sporządzenie rocznego sprawozdania finansowego powinno być dokonane nie później niż w ciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego (art. 52 UoR). Jeśli więc rok obrotowy pokrywa się z kalendarzowym, należy to zrobić do 31 marca. Zatwierdzenie sprawozdania finansowego musi natomiast nastąpić nie później niż 6 miesięcy od dnia bilansowego (art. 53 ust. 1 UoR). Gdy rok obrotowy pokrywa się z kalendarzowym, należy to zatem uczynić do 30 czerwca. Podobne regulacje zawiera ustawa – Kodeks spółek handlowych (dalej: KSH), w której mowa o tym, że spółki kapitałowe na zatwierdzenie sprawozdania finansowego mają 6 miesięcy, począwszy od końca roku obrotowego (art. 231 i 395 KSH). Oznacza to, że na dzień złożenia zeznania rocznego CIT-8 sprawozdanie jednostki może być jeszcze niezatwierdzone. Ze względu na zbieżność ustawowych terminów do sporządzenia sprawozdania finansowego oraz złożenia CIT-8 można się spotkać z poglądami, że wspomniane sprawozdanie (choćby nie było jeszcze zatwierdzone) powinno być dołączane do składanego w urzędzie skarbowym zeznania, o którym mowa. Taka jest też dość często spotykana praktyka, której uzasadnieniem jest fakt, że terminowo przygotowane sprawozdanie finansowe to podstawa do przygotowania zeznania CIT-8, a przynajmniej znacznie ułatwia jego sporządzenie. Wspomniana praktyka nie wynika jednak z obowiązujących przepisów. Nie wspominają one bowiem o tym, że sprawozdania finansowe mają być składane łącznie z zeznaniami CIT-8. Wręcz przeciwnie. Zapis art. 27 ust. 2 ustawy o CIT, zgodnie z którym sprawozdanie finansowe należy złożyć w urzędzie skarbowym w terminie 10 dni od daty jego zatwierdzenia, jednoznacznie wskazuje na brak takiego obowiązku. Także w aktualnym wzorze formularza CIT-8 nie wymieniono sprawozdania finansowego jako załącznika do niego. Dlatego należy uznać, że fiskus nie może domagać się od podatników składania wraz z zeznaniem niezatwierdzonych sprawozdań finansowych. Przykład – załączenie sprawozdania finansowego do rozliczenia CIT-8 Spółka 27 marca 2014 r. sporządziła sprawozdanie finansowe, a następnie na jego podstawie zeznanie roczne za ubiegły rok (CIT-8). Rok podatkowy spółki pokrywał się z rokiem kalendarzowym. Wspomniane zeznanie zostało złożone w urzędzie skarbowym 31 marca 2014 r. Spółka nie dołączyła do niego sprawozdania finansowego, które w tym czasie nie było jeszcze zatwierdzone. Do zatwierdzenia sprawozdania doszło 29 kwietnia 2014 r. Następnie w dniu 7 maja br. jednostka złożyła je do urzędu skarbowego wraz z innymi wymaganymi przez przepisy dokumentami. Z rocznym sprawozdaniem finansowym nie należy utożsamiać sprawozdania z działalności sporządzanego przez kierownika jednostki (art. 49 UoR). Przypomnijmy, że na to pierwsze składają się: bilans, rachunek zysków i strat, a także informacja dodatkowa, obejmująca wprowadzenie do sprawozdania finansowego oraz dodatkowe informacje i objaśnienia (art. 45 ust. 2 UoR). Natomiast sprawozdanie z działalności sporządzone przez kierownika jednostki – traktowane wprawdzie jako uzupełnienie rocznego sprawozdania finansowego, ale nie będące jego formalnym elementem – nie musi być przekazywane do urzędu skarbowego. 6. Obliczenie należnego podatku Kolejnym etapem sporządzania zeznania rocznego jest dokonanie odpowiednich rozliczeń, w częściach od D do K formularza CIT-8. W tym celu w poz. 27 trzeba wpisać wszystkie przychody ze źródeł przychodów położonych na terytorium RP, tj. zarówno opodatkowane, jak i zwolnione od podatku. Natomiast w poz. 31 wpisuje się koszty uzyskania przychodów ze źródeł położonych na terytorium RP. Pozycja 32 służy do ujęcia kosztów uzyskania przychodów dotyczących przychodów wymienionych w poz. 28 (tj. przychodów ze źródeł położonych za granicą), a pozycja 33 – innych niż określone w poz. 28. Po ustaleniu wysokości przychodów (w części i kosztów (w części obliczana jest różnica pomiędzy kwotą przychodów (wykazanych w poz. 30) a kwotą kosztów ich uzyskania (określonych w poz. 34). Otrzymany wynik jest dochodem (poz. 35) lub stratą (poz. 36). W części E formularza CIT-8 następuje ustalenie podstawy opodatkowania/straty. Wykazuje się tu zwolnienia i odliczenia, które należy przenieść z poz. 20 ( wymienione w art. 17 ustawy o CIT) z poz. 49 (darowizny) oraz z poz. 52 (wydatki inwestycyjne) załącznika CIT-8/O. Podstawa opodatkowania (wykazana w poz. 44) zmniejszana jest o wydatki poniesione na nabycie nowych technologii (art. 18b ustawy o CIT). Zwiększa się ją natomiast o kwoty odliczeń dokonanych w poprzednich latach (wydatków inwestycyjnych oraz z tytułu nabycia nowych technologii) w związku z utratą prawa do odliczeń. Ostateczną podstawę opodatkowania/stratę wykazuje się w części Następnie w części F oblicza się podatek należny. Aby tego dokonać, należy przemnożyć podstawę opodatkowania przez stawkę podatku, która w 2013 roku wynosiła 19%. Otrzymaną w ten sposób kwotę wykazuje się w poz. 54 formularza. W dalszej kolejności z poz. 64 załącznika CIT-8/O trzeba przenieść do poz. 55 formularza CIT-8 odliczenia od podatku. Należne zaliczki, miesięczne lub kwartalne wykazuje się odpowiednio w części G (poz. 59-82) lub w części H (poz. 83-91) omawianego formularza. Natomiast w poz. 94 wpisuje się sumę zaliczek, które podatnik zapłacił. Różnica pomiędzy podatkiem należnym a zaliczkami należnymi wykazywana jest w części I zeznania (poz. 92-93) zaś część J jest przeznaczona do obliczenia nadpłaty bądź kwoty podatku do zapłaty (jako różnicy pomiędzy podatkiem należnym a sumą wpłaconych przez jednostkę zaliczek). W części K ujmuje się z kolei „inne zobowiązania podatkowe”. 7. Podpisanie wypełnionego formularza Aby można było mówić o poprawnie wypełnionym zeznaniu CIT-8, trzeba je jeszcze podpisać. W tym celu w części L formularza (poz. 101) należy podać imię i nazwisko osoby odpowiedzialnej za obliczenie podatku. Podpis zaś tej osoby (wraz z pieczątką i telefonem kontaktowym) powinien się znaleźć w pozycji 104. Ponadto zeznanie powinno być podpisane (z użyciem pieczątki) przez osobę lub osoby reprezentujące podatnika (poz. 102). W przypadku osób prawnych mogą to więc zrobić osoby zarządzające jednostką (np. członkowie zarządu w przypadku spółki z – zgodnie z art. 201 § 1 ksh) bądź upoważnione przez nich osoby, np. pełnomocnicy. Przy czym przepisy dopuszczają również możliwość podpisania zeznania rocznego przez specjalnie umocowanego w tym zakresie pełnomocnika (art. 80a op). Pełnomocnictwo do podpisywania deklaracji – bo o nim mowa – jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa, upoważniającym jedynie do złożenia podpisu na deklaracji, z wyłączeniem innych działań na rzecz podatnika. Podpisując zeznanie roczne, dana osoba składa jednocześnie oświadczenie, że znane są jej przepisy Kodeksu karnego skarbowego o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością i przez to narażenie na uszczuplenie podatku. 8. Złożenie zeznania Wypełniony formularz można bezpośrednio złożyć w urzędzie skarbowym albo wysłać za pośrednictwem poczty. Coraz bardziej popularne jest także składanie zeznań rocznych drogą elektroniczną. Nie należy zapominać o tym, że zgodnie z art. 12 § 6 op termin do złożenia zeznania będzie zachowany, jeśli przed jego upływem pismo zostanie wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe potwierdzenie odbioru, nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy Prawo pocztowe, złożone w polskim urzędzie konsularnym. W przypadku skorzystania do złożenia CIT-8 z drogi pocztowej o zachowaniu terminu można mówić tylko wtedy, gdy pismo zostało wysłane za pośrednictwem Poczty Polskiej. W świetle bowiem przepisów ustawy – Prawo pocztowe to właśnie Poczta Polska obecnie realizuje w naszym kraju zadania tzw. operatora wyznaczonego, czyli obowiązanego do świadczenia usług powszechnych (art. 178 ust. 1 op). Wówczas datą złożenia zeznania będzie data stempla pocztowego. Oczywiście nie oznacza to, że zeznania nie wolno wysłać za pośrednictwem innego operatora pocztowego, np. z zagranicy, albo skorzystać z firmy kurierskiej. Jednak w takich przypadkach datą złożenia zeznania nie będzie data nadania, lecz dzień jego faktycznego wpływu do urzędu skarbowego. Jeśli więc podatnik postanowi wysłać przesyłkę z CIT-8, korzystając z usług innego operatora niż Poczta Polska, powinien to zrobić z odpowiednim wyprzedzeniem – tak aby 31 marca 2014 r. zeznanie znalazło się już w urzędzie skarbowym. Takiego problemu nie powinni natomiast mieć podatnicy, którzy zdecydują się na złożenie CIT-8 drogą elektroniczną. Możliwość składania w ten sposób wspomnianych zeznań rocznych wraz z załącznikami (z wykorzystaniem systemu e-Deklaracje) sprawia, że wypełniony formularz można wysłać nawet w ostatniej chwili tuż przed upływem wspomnianego wcześniej terminu. Należy jednak pamiętać o tym, że elektroniczne deklaracje CIT muszą być podpisane e-podpisem z kwalifikowanym certyfikatem. 9. Zapłata podatku W tym samym terminie, który został przewidziany do złożenia zeznania rocznego, podatnicy powinni również zapłacić należny podatek albo różnicę pomiędzy podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek za okres od początku roku (art. 27 ust. 1 ustawy o CIT). Oczywiście taki obowiązek powstanie tylko wówczas, gdy podatek wykazany w zeznaniu okaże się wyższy od sumy wpłaconych w ciągu roku zaliczek. Przy czym przepisy nie wymagają, aby wpłata podatku (różnicy) nastąpiła w dniu złożenia zeznania. Obydwa wskazane terminy biegną bowiem niezależnie od siebie. W praktyce oznacza to, że zgodnie z obowiązującym prawem podatek wolno zapłacić: przed dniem złożenia zeznania, w dacie złożenia zeznania, po dniu złożenia zeznania (nawet w ostatnim dniu 3-miesięcznego terminu, liczonego od początku roku następującego po danym roku podatkowym). Przykład – termin złożenia CIT-8 W spółce rok podatkowy pokrywa się z rokiem kalendarzowym. W dniu 28 lutego 2014 r. jednostka złożyła w urzędzie skarbowym zeznanie CIT-8 za 2013 rok. Z zeznania wynika podatek do zapłaty w kwocie zł. Podatnik uiścił go 31 marca br., dochowawszy tym samym terminu określonego w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT. Podstawa prawna: art. 12 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: z 2012 r. poz. 749 ze zm.), art. 1, art. 8, art. 27, art. 28 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: z 2011 r. nr 74, poz. 397 ze zm.), art. 231 i art. 395 ustawy z 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych ( z 2013 r. poz. 1030).